تربیت فرزند صالح 4

9. فراهم نمودن غذای حلال؛

گذشته از اینکه پدر باید نیازهای روحی همسر و فرزندان را تأمین نماید. باید با تهیه غذای حلال و توسعه در زندگی برای رشد سالم و صحیح جسمی آنان نیز زمینه سازی نماید. اثر غذا خوردن در فرزندان، قبل از اینکه آنها به این عالم قدم بگذارند، امری مسلم و تردید ناپذیر است. و در طول تربیت هم باید کاملاً مراعات شود. یک فرد مسلمان برای تربیت صحیح فرزندان، باید سفره های هر چند ساده، ولی با غذاها و خوردنی های حلال و پاک، در منزل بگستراند.

این کار خواص متعددی دارد که یکی از آنها به وجود آمدن زمینه رشد فضائل اخلاقی و خصال پسندیده در کودکان و نوجوانان می باشد. از دیدگاه فرهنگ اهل بیت(ع) غذایی که مصرف می کنیم و به خانواده خود می خورانیم، علاوه بر آثار مادی که در جسم ها بر جای می گذارد، آثار دیگری هم در روح و روان و شخصیت معنوی ما ایجاد می کند. این نوع از آثار را از آزمایشهای مادی و تجربه های علمی و عینی نمی تواند ثابت کند؛ اما از نظر مکتب تربیتی اهل بیت(ع) امری کاملاً واضح و پذیرفته شده می باشد.

روایاتی بسیار در مورد فراهم نمودن غذای حلال و تأثیر آن بر روحیات افراد نقل شده که از موضوع بحث خارج است و مجال مفصل تری می طلبد. در اینجا فقط به گفتاری از امام مجتبی(ع) اکتفا می کنیم. آن حضرت در این مورد می فرماید: «از نشانه های انسانهای با ایمان، انتخاب شغل حلال و درآمد مشروع است.»[1]

آنان از راه درست و مشروع معاش خود را تأمین می کنند و اولاد خود را با این درآمد پرورش می دهند. یکی از آثار مهم درآمد از راه حلال، به وجود آمدن فضایی معنوی و آکنده از فضائل و کمالات در خانواده است که در آن فضا فرزندان رشد می یابند. داستانی مشهور در این رابطه نقل شده است که نشانگر تأثیر غذا در رفتار و کردار فرزندان می باشد.

10. داستان عالم اصفهانی؛

نقل کرده اند که یکی از علمای بزرگ در عصر صفویه، امامت مسجد جامع شهر را به عهده داشت. شبی پسر خردسال خویش را به همراه خود به مسجد آورده بود، پسر بچه از ورود به مسجد خودداری کرده و در حیاط مسجد نشست. پس از رفتن پدر، چشم پسرک به مشک آبی افتاد که متعلّق به یکی از نمازگزاران بود. وی آنرا با سوزنی سوراخ کرده و با آبی که از آن می ریخت، مشغول بازی شد. پس از پایان نماز، پدر از این موضوع آگاه شد و بعد از جبران خسارت صاحب مشک، دست پسر را گرفته و با حالتی ناراحت و غمگین به خانه آمد. او در خانه، بعد از نقل ماجرا خطاب به همسرش گفت: من در تغذیه، تهیه درآمد حلال، رعایت آداب و اصول اسلامی، قبل از انعقاد نطفه و بعد از آن و همچنین در دوران کودکی و نشو و نمای فرزندمان با جدّیّت تمام کوشیده ام؛ ولی لغزش و خطای امروز این کودک، نشانگر تقصیر یکی از ما دو نفر است. مادر درنگی نموده و بعد از اندگی تأمل و تفکر گفت: من هم مثل شما در رعایت آداب شرعی و نکات تربیتی کمال دقت را به عمل آورده ام؛ اما یه بار به هنگامی که به این طفل باردار بودم، به منزل همسایه رفتم، درخت انار همسایه توجه مرا به خود جلب کرد و من یک لحظه وسوسه شدم و بدون اجازه همسایه به یکی از انارها سوزنی فرو برده و مزّۀ آن را چشیدم. ممکن است لغزش امروز کودک از خطای آن روز من ریشه گرفته باشد و اشتباه آن روز من، در عمل امروز فرزندمان جلوه نموده است. مرحوم الهی قمشه ای در دیوان خویش درمورد انسانهای حلال طلب و آثار آن، چنین سروده است:

به روزی در پی کسب حلال اند به حشر آسوده ز اندوه و بال اند

دهـد رزق حــلال آسـایـش دل شـود بـر طـاعـت دلـدار مایـل

حـرام از دل بـرد مهـر و وفا را کنـد ناپـاک قلـب با صــفا را